Hai dúas semanas que o congreso do CEOC decidíu refundar o PCE (m-l). Pouco a pouco da os primeiros pasos a segunda época do partido que foi a primera escisión do PCE revisionista. Sigo observando reaccións e discursos para aventurar como vai afectar isto ao Movemento Comunista; a priori o discurso da delegación do PCPE no congreso de refundación foi conciliador e aberto á colaboración e ao encontro, pero os feitos non indican precisamente iso... (sigo coa intención de facer un racconto do momento no que se atopa a situación no Movemento Comunista en España).

 

 Mentres tanto, deixo aquí o comunicado que o partido sacou sobre os resultados das eleccións en Catalunya e a súa traducción ao castelán.

 

Ante los graves acontecimientos en Oaxaca.


¡ Viva la lucha de los pueblos de Oaxaca !
¡ Viva el internacionalismo proletario !

Partido Comunista de España (marxista-leninista)
Madrid, 29 de Octubre de 2006
22:00 horas

 Abandonei este blogue hai uns tres meses cando puxeron estos marcos e todo o roio de "live spaces" e tiven moitos problemas para acceder á miña conta... hoxe probo e parece que podo ir acedendo normalmente, así que entro para comentar varias cousas.

 

 1º Dame moita mágoa que este blogue desapareza, son un sentimental... así que intentarei ir comentando algo de cando en cando.

 

 2º de tódo-los xeitos estamos a preparar eu e outros compañeiros un blogue colectivo onde cada un pon os posts que lle apetece e comenta o que lle ven en gana para fomentar o debate entre comunistas.... o título púxenllo eu, nótase?:

 

 http://espazosvitais.blogspot.com/

 

 3º Xa o comento alí, pero como xa digo que son un sentimental quería comentar aquí, que foi onde fun comentando o proceso, que o CEOC xa tomou a decisión agardada de reconstituir o PCE (m-l). Como afectará isto ao Movemento Comunista?.

 

 4º Por suposto isto deu reaccións, e sígueas dando, estounas observando e comentarei próximamente algo sobre esta materia

 

un saúdo.

 

 

 Ando apampado estes días... o verán ralentiza o meu ritmo de creación de entradas, pero tamén o do resto da humanidade, que non é unha excusa, senón unha constatación da realidade.

 

 Xa pasou o día da patria, a mani das bases foi na liña das de NóS e compañía xeralmente, en torno a 1.000 persoas foi a cífra mais comentada, a da FPG rozou límites ínfimos, anque ninguén se atreve a poñerlle cífras, e na do BNG se oíu a cifra de 20.000 persoas, anque seguramente sexa algo esaxerada. Disque isto ía entre estatuto sí e estatuto non, pero ao final as lealdades de uns e outros manifestantes mantéñense ano tras ano, menos no caso da frente que eran poucos e paríu  a avoa.... 

 

 Na do BNG houbo outro circo cainita polo feito de que o secretario xeral non fose convidado ao palco ao ser un dos disidentes excluídos/expulsados da UMG.... de coña.... 

 

 

 Andiven uns días liado e non puiden atopar momentos axeitados para actualizar. Nos momentos que andiven por internet din con algúns vídeos de interese en Youtube, particularmente tiña ganas dende hai meses de conseguir colgar nesa pantalliña do lado algún vídeo da manifestación unitaria pola república do pasado 22 de abril, pero como non foi posíbel enlazo o vídeo elaborado pola plataforma dende o Youtube.

 

 

 E un vídeo mais longo no que se pode apreciar o ambiente e consignas da mani con  mais precisión, pero moito peor realizado:

 

 

Pois nada, un saúdo e desculpade pola pequena espantada.

 Non se sabe cando foi exactamente que os hebreos chegaron ao territorio que eles chaman Israel e os árabes Palestina. Como en tantos casos, é moi difícil separar o que é histórico da mera crónica relixiosa. Ao parecer a migración do povo de Abraam hacia estas terras prodúxose ao redor do ano 1500 antes de Cristo segundo as fontes relixiosas, pero en termos históricos non é posible asegurar a súa presencia até o 1020 a.c. cando os hebreos derrotan aos filisteos e comeza a dinastía real de Israel. Aparentemente a súa presencia é anterior en Palestina, anque difícil de datar con precisión, pero xa con anterioridade unha parte importante dos hebreos emigraran a Exipto (gran potencia da zona na época) para evitar a fame e alí foran explotados como esclavos até a súa liberación e retorno a Israel, que as fontes relixiosas atribúen a Moisés.

 

  Nos séculos seguintes os Hebreos debateránse en conflictos internos e Israel divídese en dous reinos, Xudea e Israel, en 930 a.c. Despois vivirán varios conflictos e sometementos de povos limítrofes; no século 8 a.c. son sometidos polos asírios, e no 6 a.c. Judea é sometida por Babilonia, no século 4 a.c. son sometidos por Alexandre Magno, e no ano 63 a.c. Pompeyo somete Israel para o imperio romano. No ano 33 d.c. os romanos crucifican a Xesús de Nazaret e ten lugar a escisión relixiosa con mais implicacións da historia da humanidade co nacemento do cristianismo. No ano 66 os xudeus rebélanse contra Roma, pero fracasarán, provocando serias represálias, voltarán a intentalo no ano 132, pero o domínio romano sobre os hebreos continuará até o 313.

 

 Despois de mais de 3 séculos de independencia, Israel sofrerá a invasión dos árabes arredor do ano 632, catro anos despois da morte de Mahoma, quen encomendara ás súas hostes conquistar a terra para expandir a palabra de Alá, (á península ibérica chegarían en 711). Xudeus e Cristianos de Israel, coñecidos como “povos do libro”, vivían “baixo protección”, pero sometidos ao mandato de califas que reinaban xeneralmente dende povos limítrofes. No ano 717 se implantan restriccións legais sobre os non musulmáns, sendo a primeira repercusión a migración dos hebreos do rural ás cidades, en busca da mellora do seu nível de vida. Nesta época, a cidade sagrada dos hebreos, Xerusalem, pasa a ser considerada tamén cidade santa polo Islam, para o cristianismo tamén o era por ser cuna e lugar de predica e crucifixión de Cristo.

 

 Pouco a pouco as restriccións legais e marxinación dos hebreos impostas ao ser considerada palestina terra santa do Islam levaran a comezar un proceso migratorio a gran escala que se prolongará durante varios séculos. Para cando o papa Urbano II chama aos cristianos a expulsar aos árabes de Palestina, a finais do século XI, a comunidade xudía de Israel está xa moi mermada. En 1099 os cruzados conquistan Xerusalen e masacran a árabes e xudíos, queimando barrios enteiros e vendendo aos supervivintes coma escravos. O éxodo dos xudíos por Europa xa comezara.

 

 O dominio de Palestina-Israel polos cruzados debilitaríase a partir de 1193, e finalmente serían derrotados polos mamelucos (islámicos de Exipto) en 1291. Israel volvía a ser unha província musulmana, neste caso gobernada dende Damasco. Os mamelucos gobernarían Israel-Palestina durante o resto do Medievo, concretamente até 1517, cando en Europa  abríanse pouco a pouco as luces do renacemento.

 Na época do domínio dos mamelucos a maior parte dos hebreos emigrara xa de Israel para se exparcir por Europa. En Europa atoparon unha efímera prosperidade, gañando sona de bos comerciantes, e homes de letras e ciencias. Sen embargo, serían tamén expulsados e perseguidos nos seus novos fogares. Nos reinos cristianos os xudeos irían topando un crescente rexeitamento de base racista e relixiosa, o argumento dos xudeus responsábeis da morte de Cristo sería entón un coro acusador en toda Europa, que se iría engadindo a unha caracterización coma seres maniqueos, comploteadores, avaros.... o antisemitismo grabouse entón a lume na consciencia colectiva dos povos europeos pervivindo até a actualidade en formas moi similares. Na península, serían expulsados no reinado dos reis católicos, e por esas datas serían tamén expulsados de Inglaterra e Francia. No século XVI, os xudíos migran de novo cara ao leste. Sendo convidados pola aristocrácia Polaca en contra da tendéncia xeral en Europa, e concentrandose en grande número entre os povos eslavos do norte. Alí permanecerá o groso dos xudeus de Europa até o século XX.

 

 Mentres tanto, os mamelucos debilitanse e cae o seu domínio sobre Israel, sendo relevados polo imperio Otomano. En 1517, coa toma de Xerusalen polos turcos, o centro de goberno de Israel trasládase de Damasco a Estambul. A esa altura só quedaban en Israel 1.000 famílias Xudías, pero os turcos aplicaron novas políticas mais favorábeis ao povo hebreo e miles de famílias de hebreos decidiron voltar a Israel en lugar de instalarse en Polonia e arredores. Apenas catro décadas despois de chegar os turcos ao poder xa había de novo 10.000 xudíos tan só en Safed. Pouco a pouco co paso dos séculos o imperio otomano decaeu económicamente e os xudeos que permanecían maiormente no leste de Europa botaron raíces nos seus respectivos novos países, así que por un lado Israel deixou de ser atractivo para o retorno pola súa mala situación económica e por outro lado os xudíos de Europa foron diferenciándose cada vez mais dos que permanecéran en Israel e considerándose simplemente polacos, alemans, rusos, etc, de relixión xudía.

 

  Sen embargo, moitos dos descendentes das famílias xudías emigradas a Europa nunca remataran de sentirse na casa nos seus novos fogares, en boa parte pola pervivéncia do antisemitismo mais ou menos explícito entre a comunidade cristiana. En 1897 Teodoro Herzl convoca o primeiro congreso sionista en Basilea, Suiza. É o primeiro acto salientábel dúnha nova tendencia política que proclama, como punto fundamental, que a solución aos problemas de integración dos xudeus en Europa é o regreso a Sión, a Israel, a súa “terra prometida”. O sionismo é unha tendencia minoritaria, case testemuñal, entre os xudíos de Europa. A maior parte deles amósanse reacios aos postulados de Herzl e o eco do sionismo será moi limitado até a segunda guerra mundial, que invertirá radicalmente esta situación.

 

 A primeira guerra mundial non afectará aos xudeus de Eropa de modo moi distinto ao resto dos habitantes do continente, pero dará lugar a fundamentais cambios en Palestina. Despois de catro séculos de domínio turco e coa vitoria anglo-francesa, Palestina-Israel cambiará de mans e pasará a ser colonia do imperio británico, que se prestará a “restablecer a orde na rexión” e a crear “un clima de paz” entre árabes e hebreos no territorio. Este capítulo, que poría fin a mais de 13 séculos de poderes islámicos na rexión non fixo mais que empeorar as cousas. As dúas comunidades, que viviran nunha certa paz durante o dominio otomano, verían incrementar a tensión entre elas a ritmo forzado durante as tres décadas de domínio anglosaxón.

 

 A liga de nacións deu validez á dominación británica en 1922 e encomendou a creación dun territorio xudeu en Palestina (“Eretz Israel”), pero dous meses mais tarde reducirían en tres cuartas partes a área de creación dun territorio autónomo xudeu, provocando o primeiro cristo. A política do império británico basearíase nun doble xogo coas comunidades hebrea e árabe que azuzaría rápidamente a tensión entre ambas. O suposto desenrolo económico que implicaba ser colonia británica ademais da suposta empatía inglesa coa comunidade hebrea da zona fixo que de novo unha importante cantidade de xudeus volvesen a Palestina, principalmente sionistas de Polonia e arredores. Durante o domínio inglés uns 250.000 xudeus voltaron a Israel, dos cais uns 160.000 foi na década dos 30 fuxindo da chegada do fascismo aos seus respectivos países, nomeadamente Alemaña.

 

 Formalmente os Británicos instauraon zonas autónomas para hebreos e árabes, gobernadas polas súas respectivas comunidades. O reparto das zonas de influencia e as necesidades de uns e outros polos favores do imperio desatou episodios de violencia mútua dende princípios dos anos 20. Os árabes cometen numerosos actos de violencia contra a povoación hebrea e os hebreos fan o mesmo mediante tres organizacións armadas; Haganá, Etzel e Leji. Os Británicos explotan estas contradiccións en benefício própio até que en 1939 emiten leis que impiden a chegada de mais inmigración xudea dende Europa, o que é visto polos hebreos como unha colaboración británica coa persecución dos xudeus por Hitler, ao vetarlles a principal vía de saída.

 

 O que ven despois todo o mundo o sabe, seis millóns de xudeus foron exterminados polos réximes nazi-fascistas de Europa nun acto capaz de convencer a calquera de que o antisemitismo en Europa tiña un caldo de cultivo sucificientemente preocupante como para que o sionismo atopara por primeira vez un palco de tribuna onde expandir doutrina. O holocausto golpeou a conciencia colectiva da humanidade e cambiou a mentalidade de millóns de xudeus en todo o mundo.

 

 Ao finalizar a segunda guerra mundial persistían as leis británicas sobre a imposibilidade dos xudeus para instalarse en Israel, pero agora había dúcias de miles de supervivintes do holocausto que non querían voltar aos bairros onde foran humillados, desposuídos e/ou denunciados polos seus veciños. Ademais de isto, a reacción mais inmediata do episódio fora un espectacular aumento da auto-afirmación xudía, mesmo nas persoas que antes da guerra concedían pouca ou ningúnha importáncia á súa condición de xudeus. Como resposta á prohibición británica, a comunidade xudía de Palestina formou un perfeccionado e masivo engranaxe de inmigracións clandestinas que traía hacinados en barcos de carga a supervivíntes dos campos de extermínio nazis. Dende o fin da guerra até a proclamación do estado de Israel tres anos mais tarde 85.000 xudíos chegaron a Palestina de forma clandestina. Outros moitos miles que foron localizados por patrullas inglesas foron internados en campos de concentración en Chipre ou ben devoltos a Europa.

 

  Entre 1947 e 1948 o tema de Israel é levado á recen creada organización das nacións unidas. A solución da ONU será a retirada dos Ingleses e a creación de dous estados independentes na zona, un árabe e un hebreo. Os hebreos aceptan esta saída, pero os árabes rexeitan a proposta porque aparentemente o imperio británico prometéralles maiores ventaxas das que podían sacar coa proposta da ONU. Mentres as nacións unidas seguín dándolle voltas ao tema, Israelíes e árabes matábanse xa nunha guerra para delimitar polas armas as zonas de influencia. En 1948 Ben Gurion proclama o estado de Israel nas zonas conquistadas polas milicias hebreas, pero ao día seguínte cinco países árabes invaden Israel e durante casi un ano estarán en conflicto cos hebreos. En 1949 a independencia de Israel é admitida e se integra na ONU, nese mesmo ano firman o armistício con Exipto, Xordania, Siria e Líbano. Xerusalem é dividida entre Hebreos e Xordanos, pero en 1967, na guerra dos 6 días, é tomada de novo polos xudeus. De 1967 a 1970 a tensión se mantén e Exipto e Siria bombardean esporádicamente a fronteira Israelí.En 1973 Israel afirma detectar unha incursión militar exipcia e síria e comeza a guerra de Kippour, que levará ás tropas hebreas a poucos kilómetros de Damasco.

 

 Todo isto condúcenos á situación actual, dende a proclamación do estado independente de Israel, o imperialismo occidental, perticularmente os EEUU, viron en Israel unha perfecta cabeza de ponte para o control xeoestratéxico da zona, a fin do cal armaron até os dentes aos sionistas. Agora odios, sangue, morte, deuses, cartos, terras prometidas.... forman o potaxe da zona. O mundo mira a Israel e se indigna, os antisemitas frótanse as mans porque os sionistas estánlles dando a razón, e os xudeus que simplesmente naceron xudeus e non queren ser matarifes dos EEUU tal vez non saiban onde meterse...

 Cando coñecín isto de internet hai mais de 10 anos nunca imaxinei que tan rápidamente se convertiría nun instrumento tan cotidiano na miña vida. Dende o 1º momento, iso sí, interesoume como canle de información... a día de hoxe teño as obras completas de tódo-los clásicos en edición electrónica gracias a internet, e conseguín tamén na rede miles de artigos relevantes da historia e o presente do Movemento Comunista Internacional, un torrente de información dificil de xuntar noutras circunstancias.

 

 Hai anos convertínme nun habitual do foro da mesa de refundación comunista, que era unha plataforma catalana na que participaban o PCPE e independentes que na súa maioría acabarían formando un colectivo próprio e ingresando no CEOC. Daquela o PCPE e o CEOC querían dar pasos para a unidade marxista-leninista e naceu o "Encuentro Estatal de Organzaciones Marxista-leninistas" como foro de unidade. Por múltiples factores o PCPE e o CEOC enfriaron as súas relacións e a mesa de refundación quedou inactiva, igual que o próprio EEOML, pero o foro da mesa permanecerá como un lugar mítico do comunismo estatal na rede. Desgraciadamente cando quixen recuperar varios temas como recordo para conservalos en word xa era demasiado tarde e o foro da mesa xa non funcionaba... con el se foron moitos debates interesantes e enriquecedores.

 

 Despois seguin participando en algúns foros comunistas, pero xa utilicei internet mais que nada para información e contacto con camaradas xa coñecidos. En Outubro pasado decidín comezar un blog durante as miñas vacacións, despois hibernei ao voltar ao traballo para retomalo definitivamente en febreiro. Facer un blog resultame divertido e interesante. Moitas veces tardei en poñer novas entradas, ben por andar liado ben por estar mantendo similares debates vía mail. Pódese dicer que este é un blog íntimo, non quixen esparcir moitos comentarios por outros blogs para manter esa certa intimidade, e me atopo moi cómodo con a familiar atmósfera deste meu espazo. Eu pola miña parte só visito algúns blogs, o de Ramiro, o de miguel, o de sormalizima, e seguiríao facendo co de Sabela de non ser porque non a dou convencido para que lle siga adicando uns minutiños a un blog que leva dende marzo abandoado, tamén visito mais blogs, pero con menor frecuencia.

 

 Houbo tamén momentos animados nos blogs, os debates con Ramiro sobre nacionalismo e con Miguel sobre maoísmo deron mais proveito a esta canle (un saúdo aos dous), pero últimamente andamos mais apáticos, temos que contratar un camorrero que nos poña as pilas, hehehe. E bueno, foi total cando en Abrir Grover Furr puxo un link ao meu blog para a traducción ao castelán dun dos seus artigos.... conste que non estou epilogando!!, é só que alguén falou nun foro do vello foro da mesa e deume a nostalxia....

 Xa teño dito que a incorporación do diario electrónico "La República" ao ciberespacio foi unha nova excelente e día a día aporta un soplo de ar fresco entre tanta manipulación e despropósito disfrazado de "información". Pero teño que dicer que ao seu director, Jaume Dúrguell váiselle un pouco a olla. Despois de ter conflictos legais por non sei que protesta, agora o bo home tivo a idea de presentar unha proposta individual ante o parlamento español nada menos que para a instauración da II república con toda a súa conseguinte superestructura... división de poderes, ruptura coa herdanza franquista, laicismo, etc.... e admitíuse a trámite!!. ´

 

 Seguramente os señores deputados pensarían que queda demasiado feo darlle a patada de boas a primeiras a unha petición á que nada se pode obxectar mantendo a carouta de democrata, pero, en fin, aquí vos deixo a nota de prensa:

 

 Con ese título un amigo me remitíu o seguinte e-mail:

 

1. Hace más de un año el Gobierno de España, para intentar disminuir la gran deuda de la Seguridad Social, repartió entre las Autonomías una enorme cantidad de millones de euros. La Comunidad Valenciana, una vez recibido esos fondos, decidió que con ellos podía hacer "lo que estimara más urgente", no dio ni un céntimo a la Sanidad y consideró prioritario los preparativos para la Visita del Papa a Valencia y la celebración de la Copa de América. El resultado es que en Valencia, si a uno le sacan sangre, no pueden entregarle después una tirita, porque no hay dinero para ese derroche, mientras que se han invertido millones en preparativos de celebraciones, la primera la del Papa.

 

2. Para que el Papa duerma una noche en Valencia se ha construido, dentro del Palacio Arzobispal, una suite de estancias lujosamente adornadas que han costado una fortuna y que sólo van a servir para una vez. Al mismo tiempo se han construido estancias para todos los obispos, dicen que en número de 85, que van a acompañar al Papa.

 

3. Como preparativos de seguridad se ha decidido que las líneas de metro que pasan justamente por debajo del itinerario del Santo Padre  sean cerradas y vigiladas después de un profundo examen por colocación de hipotéticas bombas. Es mucha casualidad que al día siguiente de la primera inspección haya habido un accidente que ha causado 42 muertos.

 

4. Durante la estancia papal serán desactivadas las antenas repetidoras de los teléfonos móviles, para minimizar atentados, no colapsar las líneas y facilitar comunicaciones, dejando a medio millón de usuarios son cobertura.

 

5. En todo el Centro de Valencia, y en las cercanías del recorrido triunfal, la policía, copiando a la policía norteamericana de Bush, ha visitado casa por casa pidiendo a los vecinos que hagan de espías y que comuniquen inmediatamente si han observado a alguna persona desconocida que haya alquilado recientemente pisos, por la sospecha de que pudieran ser terroristas que preparasen un atentado

 

6. Como se calculan para los días próximos unas temperaturas de 40 grados se han acondicionado, en todos los lugares en los que el Papa descienda de su papamóvil, sofisticados sistemas ocultos que crean miniclimas para rebajar la temperatura a unos 24 grados, con un coste aún no comunicado.

 

7. Dada la descomunal aglomeración de gente que está prevista, y la ingesta abundantísima de líquidos, se van a proporcionar al público gratuitamente las botellas de agua que precisen, como medida muy previsora. Curiosamente, en los hospitales de Valencia, si un enfermo desea beber ha de comprarse la botella de agua en los expendedores de los pasillos a precio de un euro.

 

8. Valencia se ha inundado de decenas de miles de urinarios-cagaderos que bordean las avenidas de mayor aglomeración de gente. El terrible calor, y la fealdad de dichas cabinas, dan una nota maloliente a la ciudad desde hace semanas, pero la pregunta es cuánto ha costado importar esos artilugios y qué va a hacerse después con ellos.

 

9. Para hacer una misa con 3.000 concelebrantes se ha levantado un gran túmulo con un altar de 2.500 metros cuadrados en el espacio del antiguo río, convertido desde la Democracia en lugar de esparcimiento y paseo, pero con la gravedad de que para realizar tal obra ha sido preciso talar árboles, algunos muy antiguos, que daban sombra a los que corrían practicando deporte o simplemente paseando. También se ha  levantado una costosa cruz luminosa de 35 metros de alto que será desmontada en cuestión de horas después de la visita.

 

10. Los desgraciados vecinos que vivan en el centro, o en calles adyacentes al recorrido papal, tienen ya prohibido aparcar sus coches en dichas calles y han sido invitados a llevarlos a las afueras. Al mismo tiempo, los vecinos propietarios de garajes tendrán prohibido sacarlos al exterior, y no sólo eso, sino que tendrán que demostrar a la policía documentalmente que dichos vehículos les pertenecen.

 

11. El gasto en jardinería del Ayuntamiento de Valencia, que es famoso por lo costoso (sólo el largo Puente de las Flores, hecho de jardines que se cambian por completo con cada estación del año, ya se lleva cantidades de dinero capaces de hacer rico a los concesionarios) se ha incrementado enormemente al cambiar las flores perecederas de los jardines por compuestos de colores amarillo y blanco, los colores del Vaticano.

 

12. Como el servicio de taxis y autobuses quedará anulado, los enfermos crónicos que precisan atención ambulatoria en hospitales, por  radioterapìa, quimioterapia y otras terapias, están padeciendo una angustia añadida para la que aún no se les ha dado solución.

 

13. Desde hace casi un mes importantísimos puentes que atraviesan el antiguo cauce del río están cortados al tráfico por exageradas medidas de seguridad, causando un tremendo trastorno a los ciudadanos.

 

14. El Ayuntamiento ha publicado un bando invitando a la población a que engalane sus balcones con banderas papales o el lema "Valencia te espera". A fecha del día 4 hay poquísimas, y un tercio de colgaduras indican "Jo no t'espere". Con seguridad, en la televisión no saldrá nada de esto.

 

15. Para mantener el orden durante la visita, o no se sabe para qué, se han retraído de otras ciudades españolas 5.000 policías de uniforme.

 

16. Como rechazo a toda esta serie de gastos fastuosos, impropios de una religión que en sus orígenes pregonaba la humildad y rechazaba la ostentación, se han producido algunos fenómenos de rebeldía. Por ejemplo, las largas colas, vigiladas por un ejército de municipales, por cierto, que se han formado en puntos donde los ciudadanos que lo deseaban firmaban un documento de apostasía, dirigido a la Iglesia y al Ministerio de Justicia, solicitando ser borrados de la lista de "católicos oficiales", pues por el simple hecho de haber sido bautizados sin su autorización cuando eran niños ahora multitud de españoles aparecen catalogados como católicos en las estadísticas, como por haber comprado una vez en El Corte Inglés aparecen como clientes permanentes y reciben publicidad. Al mismo tiempo, como acto muy pacíficamente agresivo, están proliferando los ciudadanos vestidos con camisetas negras en las que, en letras blancas, se lee la provocadora frase "Rita, ¿el Papa sabe lo tuyo?". Rita es la alcaldesa, conocida por determinadas y muy lícitas tendencias personales.

 

17. Muchos propietarios de pisos con vistas al recorrido del papamóvil o a los lugares de la misa sí van a ganar muy lícito dinero y todo lo anterior les preocupa muy poco. Son los que están alquilando para unas horas sus balcones o pisos a precio hasta de 18.000 euros, como puede verse en fotos o anuncios publicados ya por la prensa.

 

QUE SE SEPA.

 

NADA DE ESTO SE VA A DECIR EN TELEVISIÓN NI EN PRENSA, PARA NO MOLESTAR O PARA NO PASAR EL QUE LO DICE POR PERSONA DE IZQUIERDAS, DESAGRADABLE, IMPÍA, MALVADA, ATEA, PERVERTIDORA Y DESAGRADECIDA.

 

 

 

PÁSALO SI QUIERES

 Hoxe cadroume ver á mañá un debate en CNN+ cun tipo do foro de Ermua, a directora do "periódico de Catalunya" facendo o papel de progresista e mais o Calleja "moderando" na súa liña, aunque últimamente anda mais contido. O caso é que o tipo do foro de Ermua expresou ideas tais coma que non se poden plantexar determinados temas políticos porque "os españois non queren". Ao parecer os españois non queren que se fale con ETA, os españois non queren que se fale do estatus de Navarra, os españois non queren que se plantexe un ámbito de decisión vasco, e así un montón de cousas que os españois non queren...

 

  "Las 2 Españas" era unha fórmula moi utilizada até hai ben pouco tempo, facíase referéncia así a republicanos e facciosos, pero en realidade o que había era un resultado manifesto da loita de clases. Hai, sempre houbo e segue habendo, unha España que emana do ideario e necesidades de unha minoría aplastante da povoación española; a burguesía, os terratenentes, o alto clero, os xerifaltes militares.... e hai, sempre houbo e segue habendo, unha España que responde aos intereses das masas populares, dos povos oprimidos, do proletariado, dos campesiñose xornaleiros.... pero hai un problema, so únha pode ser unha realidade político institucional porque como en toda contradicción antagónica unha só pode existir como realidade obxectiva sobre o aplastamento da súa antítese.

 

 Se collemos ao primeiro paseante que vexamos dende a nosa xanela e lle dicimos isto seguramente non o comprenderá ou se amosará en contra, pero se procedemos a explicarlle as contradiccións que manteñen os seus intereses con aqueles que xenera o sistema que lle ensinaron a chamar "democrático" e conseguimos en verdade a súa atención non cabe dúbida de que rematará por entender de que lle falamos e até pode ser que se cabree bastante cos cabróns que aínda por riba de putealo permítense o luxo de falar no seu nome e de decidir que os seus intereses coinciden cos dos seus inimigos naturais. Hai pouco tempo un compañeiro de traballo preguntoume con socarronería que mais me daba a min que fósemos unha república ou unha monarquía, pero despois de explicarlle a este rapaz que se facía as suas boas 11 horas diarias de choio o que esa família de ociosos costaba aos nosos impostos  a súa seguinte preocupación pasou a ser aprender de carrerilla o himno de riego.... unha resposta tan sinxela e obvia pode darlle ao rapaz unha idea do que son as contradicción antagónicas, por exemplo os do monarca e os nosos, os dos traballadores. Os intereses do monarca son seguir vivindo " a corpo de rei" a base do noso traballo e os nosos que deixe de chupar do bote e colla a ferramenta de traballo que mais lle apeteza, non hai mais solución que que se impoñan uns ou outros intereses.

 

 "A vontade dos españois"...de que españois?, para comezar igual que fan no caso do monarca tamén moldean a nosa opinión no resto de materias políticas a fin de que a nosa opinión sexa plenamente coincidente coa da minoría que deseña o 99´9% da "información" diaria que consumimos voluntaria ou involuntariamente, é dicer, a minoría burguesa, a minoría que convirte a nosa vida diaria nunha loita estoica por saír adiante mentres os prezos soben,os salarios se quedan raquíticos e os pisos valen o que unha explotación de ouro no volga. "Dádeme un punto de apoio e moverei o mundo", pois ben, dádenos un medio de comunicación de masas e veremos o que acontece.... non hai censura mais asfixiante, mais absoluta, mais omnipresente, que a das "democracias" capitalistas, no capitalismo só se expresan públicamente os capitalistas... polo menos o terceiro reich era só "o imperio dos mil anos", pero o capitalismo autoproclámase o fin da historia, o orde cósmico natural... carne de psiquiatra.

 

 A que falaba por esa boca era a súa España, non a miña, eu non son da súa clase social. Non hai intereses nacionais, pola sinxela razón de que as clases sociais da nación están enfrontadas en contradiccións antagónicas, en intereses antagónicos. Non me cabe dúbida de que á grande burguesía española non quere que exista un ámbito de decisión vasco, pola sinxela razón de que afecta aos seus intereses, pero afecta aos intereses do proletariado español?, non só non acontece iso senón que ademais o proletariado español debe estar interesado antes de nada en cimentar calquer unión na solidariedade dos povos e no recoñecemento efectivo das nacións. A burguesía quere que interpretemos para eles o papel de carceleiros despechados, queren que reteñamos a un povo contra a súa vontade e que nos ofendamos polo seu "separatismo".Oxacobinismo atopou que sacralizar un mercado, dotalo de símbolos e chamalo nación era un invento excelente, os puteados polo seu mercado se matarían con outros puteados para defender esos símbolos, ese mercado que os puteaba, pero xa vai sendo hora de deixar de tragarnos esa bazofia.

 

 

 PCPE e Corriente Roja casan en segundas nupcias, CR divorciouse hai pouco de IU, e o PCPE estaba prometido co marxismo-leninismo, pero nunca estivera namorado.... tamén era aquel un matrimonio de conveniencia. Os dous abogan agora por un "frente anticapitalista" eclectico e sen ningún obxectivo específico, o CEOC xa manifestou o seu nulo interese en secundar calquera chamamento a constituir plataformas sobre ideas abstractas que non respondan a intereses estratéxicos reais do marxismo-leninismo.

 

 O PCPE, airado, retoma o discurso "antialbanés" e "antiestalinista", retomando entón o mais rancio do seu discurso "prosoviético" e breznevista sin darse conta de que os seus flirteos co troskismo son aínda mais penosos cando esaxeran a súa pose de revisionistas de dereita e saen na foto cos uniformes reglamentarios da KGB. Alguen poderíase preguntar que fai o revisionismo de dereita e o ultraesquerdismo en amor e compañía, pero dende o de Trotski e Bujarin os marxista-leninistas asistimos xa a miles de casos onde o oportunismo de dereita e de esquerda se dan a man sen rubor ao que dirán.

 

O oportunismo non entende de rubores, cando hai un par de anos CR saíu de IU pola porta de atrás a organización non asumía o dereito de autodeterminación como dereito fundamental dos povos, e agora CR é mais nacionalista que os nacionalistas e invita a Primeira Linha para sacar xuntos a foto... e ben, algún problema?, o momento esíxeo e os princípios nunca foron un problema para os oportunistas, pero ollo, porque quen vai por onde sopla o vento cambiará de dirección cando o vento sople por outro lado e cada quen debe saber a quen debe as súas lealdades; a do CEOC está co Marxismo-leninismo, gustelle mais ou menos ás orellas de quen escoita.

 Entroume a "pájara" estes días, entre cousa e cousa non fixen ningúnha entrada, pero non creades que andiven desconectado do mundo, o que pasa é que entre cousa e cousa non atopei un momento axeitado para animarme a escrever.

 

 Sen embargo sucederon moitas cousas nestes días. O sábado 200.000 persoas acudiron á chamada da AVT-PP-COPE contra o proceso de paz e polo fanatismo integrista católico-reaccionario-españolista, todo un poema. Como sempre acontece nestes casos a convocatoria era un debate público xa moito antes de celebrarse, non houbo medio de comunicación que non mencionara o acto, ou como no caso da COPE, que non a convertira nunha cansina cantinela de convocatoria. Como sempre acontece tamén nestes casos, os interesados elevaron as cifras de asistencia até o millón de persoas contra toda lóxica matemática, o que obligou a medios como EL Pais a publicar un esquema en función dos metros cuadrados que ocupaban os manifestantes no centro de Madrid. Segundo escolar.net, para que cupesen na zona un millón de persoas tería que haber no total da zona ocaupada, (incluíndo as de menor densidade de manifestantes) nada menos que 13 personas por metro cuadrado... cando menos irrisorio. 2 persoas por metro cuadrado dan unha cifra de 156.200 manifestantes, que parece mais axustada ao diametro dos seres humanos. Á marxe disto cabe sinalar que no mellor dos casos eran 10 veces mais que os que acudiron o pasado Abril á manifestación pola república que levava como estandarte este ano o dereito de autodeterminación dos povos celebrada na mesma cidade, unha convocatoria sen medios de difusión nin do acto en sí nin das ideas que o inspiran, que seguen proscritas. Un acto que se convocou boca a boca, por internet, por modestos carteis autofinanciados... Isto me leva a pensar que a pouco que existise unha paridade informativa, a pouco que rompésemos o seu monopolio da información, as cousas poderían mudar moito neste estado.

 

 E despois a actividade segue entre os partidos e organizacións que loitan por cambiar as cousas, Nós-Up segue retirando placas fascistas, o cal me parece fantástico (o que lamento é que non podan retirar aos própios fascistas que poñen e/ou manteñen esas placas). Me comentaron tamén que este ano quérese convocar unha única manifestación independentista polas bases democráticas galegas, pero que non se sabe cal será a posición da frente nesta materia... nada novo, xa me imaxino cal será. O que eu me pregunto é cal será a posición dos compañeiros do PCE (r) e PCPE, que teñen por costume respaldar á FPG nos seus actos e concretamente nas súas convocatorias do 25 de Xullo. En anteriores ocasións nas que o 25 foi unitario, pequenos mequetrefes que non saben onde teñen o embigo políticamente falando pretenderon censurar a tricolor, que á marxe de ser a bandeira que enarbolaron os mais lúcidos combatendtes de clase de Galiza, foi a bandeira que enarbolaron os que deseñaron e "deron a luz" á bandeira que eles chaman "da patria", é dicer, a dos comunistas galegos. Non vou determe en analizar tamaña clase de patetismos iletrados, pero sinalo que isto reforzou a sensación de algúns comunistas de que a frente representa un independentismo con cultura política co que se pode traballar e os demais un independentismo pueril, de tasca, con poucas luces e menos ideas. O argumento do independentismo foi que había naquel caso un compromiso previo de non enorbolar bandeiras "espanholas" (léase a tricolor) que foi quebrantado polo PCE (r) provocando a reacción do persoal. Eu como non sei se iso é certo ou non, pois me calo, pero o episodio díxome e ségueme dicindo moitas cousas. O outro día un tipo de Esquerda Unida comentábame que uns descerebrados "de AMI" bateran núnha moza de Compostela da súa organización por levar unha tricolor núnha manifestación de estudantes... non sei se iso foi real ou só era demagoxia, pero teño que recoñecer que non me sorprendería que fose certo, e que o feito de que non me pareza inverosímil é xa bastante significativo. (Aos de IU habería que decirlles catro cousas por ter a desvergoña de enarbolar a tricolor agora despois de tres décadas de traición, de lexitimación da transición e da monarquía, pero sobra dicer que os motivos destes hipotéticos agresores terían sido moi distintos).

 

 Celebrouse tamén o congreso do PCPE, no que se deixou notar o crecemento que están experimentando varias organizacións comunistas no estado. Un dos golpes de efecto foi a incorporación de Jose Antonio Egido, historico dirixente Abertzale, no Comité central da organización... léase isto como se lea. Mentres tanto o CEOC prosegue o seu periplo de unificación que debe culminar este ano coa refundación do PCE (m-l), anque non creo que co mesmo nome. Hoxe mesmo fíxose efectiva a unificación das páxinas Web na dirección do que antes era a páxina de "Octubre", e agora o voceiro "Octubre" é xa o órgano de expresión do CEOC, que podedes descargar en pdf na páxina en cuestión.

 

 Tamén segue xirando o mundo na area internacional; Béxica quere extraditar a un cidadán de orixe turco a este país pola súa actividade obreira revolucionaria. O citado cidadán, militante do PTB de Ludo Martens, atópase núnha difícil situación, dado que o estado terrorista turco é propenso á tortura e ao asasinato dos comunistas e os revolucionarios, a comunidade comunista internacional movilízase para evitar a extradición e salvagardar os dereitos deste camarada.  En Chequia segue a paranoia anticomunista, a proximidade das eleccións e o posíbel aumento do partido comunista desatou tóda-las alarmas e as hostilidades chegan á psicose, agora a última é que unha cadea de roupa deportiva fai descontos a quenes demostren ser anticomunistas mediante o roubo do maior número de papeletas "vermellas " posíbeis. En Bulgaria o povo movilízase en multitudinarias manifestacións contra a intalacións de bases da OTAN, e en Venezuela Chavez anuncia que "nuestro pueblo está asumiendo sin complejo de ningún tipo, ni temores de ninguna clase, el camino alternativo al capitalismo; que no es otro que el Socialismo. La revolución es el camino para ese cambio y el primer cambio tiene que ser moral”....

 

 

Me dirijo a ustedes, hombres de estado de la Rusia actual, con el recordatorio de un hecho histórico incontestable: hace 61 años el pueblo soviético venció en la gran guerra Patria, haciendo un aporte decisivo en la causa de la derrota del fascismo, salvando así a la civilización humana.

La bandera de la victoria, es una reliquia sagrada del pueblo ruso y soviético. Vencimos en 1945 bajo esa bandera. En la Hoz, el Martillo y la Estrella de cinco puntas está toda la verdad sobre nuestra Victoria. Y estos símbolos de la hazaña militar y civil de nuestro pueblo en su caminar histórico son indivisibles, intocables, sagrados.

Ustedes están dispuestos a decidir el destino de la Bandera de la Victoria, o más exactamente a terminar de decidirlo, a cometer la ejecución de esta reliquia sagrada. ¿Con qué derecho? ¿Quién les ha dado ese derecho? El destino de la Bandera de la Victoria ya lo decidió nuestra hazaña hace 61 años. Son nuestro sudor y nuestra sangre los que están en la bandera, el sudor y la sangre de los soldados, de los vencedores.

“Profanar la Bandera de la Victoria, es lo mismo que profanar la tumba de un soldado. Y este acto vandálico se planea ejecutar a nivel de estado. Prácticamente ya está decidido, solo queda dar cuerpo de ley a este acto sacrílego de vandalismo, señores diputados”

Es cierto, la Hoz y el Martillo en la Bandera de la Victoria--enseña nacional de nuestro país-- dicen mucho: sólo el estado soviético de obreros y campesinos, con su Ejercito Rojo, bajo el mando del Partido Comunista con el gran Stalin al frente, pudo romper el espinazo al fascismo alemán.

Ningún pueblo hizo tanto para acabar con el fascismo, como hizo el pueblo soviético y su valeroso Ejército Rojo. La Unión soviética, a costa de un altísimo precio, ya había ganado la guerra sin la ayuda de los aliados, cuando estos, preocupados precisamente por este hecho, se apresuraron a abrir el segundo frente. Y hoy con todo el infame descaro de la fuerza y la mentira, pretenden apropiarse de nuestra Victoria. Pero por mucho que se esfuercen los “amigos” -europeos y del otro lado del océano- de nuestros actuales gobernantes rusos, en tergiversar y falsificar el hecho incontestable del aporte decisivo en la victoria sobre le fascismo de la Unión Soviética, no lograrán hacerlo mientras ondeen orgullosos en la Bandera de la Victoria, la Hoz el Martillo y la Estrella de cinco puntas.

El actual gobierno les sigue el juego servilmente, preparando por la vía legal un acto criminal de olvido del país vencedor por medio de la falsificación, de la práctica destrucción de su enseña nacional.

Ustedes, señores parlamentarios, argumentan mientras preparan esta fechoría, que la hoz y el Martillo de la Bandera de la Victoria, son símbolos de un “país inexistente”.Pero yo, como soldado que todavía vive, les digo que el país existe y vive gracias a ella, a la Unión Soviética. Cada uno de nosotros le debemos la vida a ese “país inexistente”. Un país que permanece vivo, ocupado y atormentado por pancistas pequeño-burgueses, mentirosos y traidores, criminales pusilánimes.

Y yo, como uno de los soldados de la Victoria, como uno de los que acompañaron nuestra preciada enseña nacional, la bandera de la Unión Soviética nº5, hacia la última frontera de la Gran Guerra Patria, en nombre de todos los patriotas, muertos y vivos, de nuestro hermoso país les digo:

¡Fuera las manos de la bandera de la Victoria!
Mientras permanezca viva la memoria de la Victoria, podremos volver a vencer.
Exigimos a la Duma, al gobierno de la Federación Rusa, al presidente, detener la revisión de nuestra gloriosa historia y de sus símbolos sagrados.
Juzgar la historia es algo indigno; juzgar una historia heroica es algo criminal.

¡VIVA LA BANDERA DE LA VICTORIA!

 Alguén quere unha preciosa camisola coa lenda impresa: "mata un comunista para reforzar a paz"?... só ten que se dirixir ás oficinas de turismo da república checa ou ben á embaixada do país en Viena que é, até onde se sabe,os lugares onde se puxeron á venda. Grande talante o desta república democrática, non?.

 

 Hai anos que se ven alertando do punto ao que a hostilidade anticomunista do estado checo ven chegando, pero agora a cousa está chegando a límites surrealistas. A cuestión é que en medio da polémica no país centroeuropeo pola proposta de ilegalización das organizacións comunistas, o parlamento europeo respaldou as políticas hostís do goberno checo coa súa xa famosa condea "aos rexímenes comunistas", que foi interpretado pola dirixencia checa como un apoio manifesto ao seu acoso anticomunista.

 

Dende entón os marxista-leninistas do mundo estamos amosando a nosa solidariedade e apoio alí onde podemos cos camaradas checos, que se atopan núnha dificil situación. Partidos e organizacións de todo o mundo están a facer campaña para dar a coñecer a lamentabel situación na que se encontran todo-los marxistas checos e particularmente as xuventudes comunistas, que sofreron con particular virulencia o embate reaccionario e as repetidas campañas criminalizadoras.

 

Vaia de novo a miña soliedariedade con tódolos comunistas da república checa e particularmente coas xuventudes comunistas de bohémia e moravia.

 Pois estaba eu a pensar en que realmente non hai comparación entre os servizos de blogspot e os de msn spaces, claramente inferiores... a verdade é que se non mudei este a blogspot despois de decidir adicarme única e exclusivamente a un blog é por... non sei, por que dame pena suprimir este, supoño. Independentemente dos formatos, en blogspot a maoiría dos blogs son tediosos e aburridos, pero aquí tamén... en spaces hai mais infantilismo, cursilería e horterada, en blogspot mais boémia e candidato a letrista de Nirvana... tanto ten, ningúnha cousa desas me gusta. Nos dous servidores hai tamén blogs moi interesantes nos que pasar un rato e enterarse de cousas.

 

 No de Civilización socialista de blogspot, por exemplo, sempre me deixo caer. Mais que blog é un servizo noticioso. Mirándoo hoxe me entero de que os comunistas de Beslan levantaron na cidaden un busto a Stalin. A cidade en cuestión fíxose internacionalmente famosa pola masacre entre terroristas chechenos e soldaditos de Putin nunha escola infantil cando os primeiros tomaron coma reféns a centos de nenos e nenas. Con este xesto os comunistas locais queren condear ao goberno reaccionario da federación rusa e aos facciosos chechenos, lembrando ao lider da construcción socialista e aos tempos de irmandade e solidariedade entre os povos soviéticos. Isto coincide coa vitoria da dereita en Montenegro, que pedía a separación da federación que mantiña con Serbia. O Novo partido comunista de Iugoslavia (NPCY) lamenta esta vitoria e denuncia a implicación da UE e os EEUU na preparación da mesma.

 

Sobre isto 2 cousas:

 

1º O NPCY debe ser autocrítico co legado titoista e romper definitivamente cúnha das mais deplorábeis expresións do revisionismo que foi a do pensamento antimarxista de sátrapa Tito. Debe recoñecer asimesmo que a unión dos povos eslavos dos balcáns nunca foi realizada dun xeito verdadeiramente democrático e marxista-leninista dende a fundación da Iugoslavia "socialista". Proba delo é sen ir mais lonxe o intento de anexión de Albánia por parte dos titoístas e a intención de estes de que Albania renunciase á súa independencia nacional sen ter en conta a manifesta intención dos Albaneses de constituír a súa própria república socialista, situación que obligou á URSS de Stalin a intermediar para garantir a independencia nacional de Albania.

 

2º Os nacionalistas, mesmo aqueles que teiman en chamarse a si mesmos "marxistas", congratúlanse da vitoria da dereitona secesionista montenegrina coma un triúnfo do ideal segregacionista (que ideal é ese?). A vitoria da UE nos balcáns é abertamente saudada por quenes en última instancia son totalmente alleos a unha análise marxista-leninista das contradiccións nacionais e internacionais. Caso emblemático é o do partiducho pseudo-trotskista "Primeira linha", que apoloxiza o episodio na súa páxina web. Mentres os comunistas do mundo lamentan un triúnfo xeoestratéxico do imperialismo, PL saúda o triúnfo da independencia... iso é o que acontece cando o materialismo dialéctico é apenas unha coartada para disfrazar de esquerdoso o ideal burgués do nacionalismo.

 

    

 

 

 Hoxe IU entrega unha carta ao principote protestando polo suceso que comentaba no meu post anterior... sen comentarios. E ao mesmo tempo me entero polo novo xornal electrónico  "la república.es" (estupenda novidade na rede) que a segunda sentada pola vivenda digna en Madrid saldouse cúnha brutal carga policial absolutamente inxustificada, coma sempre.

 

 Preguntas: ¿volverá IU a ver a algún membro da familia real para protestarlle?, ¿teremos que seguir rogando que as forzas de seguridade da democracia non esté batendo no povo día sí e día tamén?... bueno, non en toda clase de povo, por suposto, na mani do foro da familia e nas da AVT non cargan.

 Hai uns días en Móstoles o principote visitaba a cidade nalgún deses actos cos que pretende xustificar a grande cantidade de diñeiro público que nos costa el e a súa familia e da que non da contas a ninguén. A Nayara e Eduardo, dous xoves, irmás de 19 e 24 anos respectivamente e militantes de "juventudes comunistas" ocorreuselles protestar esgrimindo a bandeira tricolor e dando vivas á república.

 

 Ante isto, foron rodeados e identificados pola polícia, un deles achegouse a Eduardo e preguntoulle: "¿eres repúblicano?", Eduardo contestou afirmativamente e o axente continuou : "pues agárramela con la mano"... despois propinoulle un golpe na cabeza e comezou a Odisea de ambos irmás.  Ambos foron esposados con violencia e secuestrados, enviados a comisaría baixo acusacións tais como: "atentado, deshonor a la figura del Jefe del Estado y alteración del orden público".

 

 Durante o translado os polícias empuxaban a cabeza a Eduardo contra o chan, este conta: "Cuando me dí cuenta, estaban dando patadas a mi hermana en el suelo. Yo gritaba que era una detención ilegal, que no habíamos hecho nada malo. Nos arrastraron a la furgoneta insultándonos y abofeteando a mi hermana. Pasé terror. Lloré desconsolado, viendo que mi hermana se meaba encima y la agredían y yo no podía hacer nada. No lo olvidaré en mi vida". Coma sempre nestes casos os detidos non tiveron dereito de "habeas corpus", e recibiron maltrattos e golpes que lles deixaron hematomas e sinais que se recollen nun parte médico. Me aposto a que nin tan sequera así deixará de arquivars e a denuncia por maltrato cursada contra os polícias.

 

 Ben, o dato é que IU monta agora o pollo porque os rapaces eran militantes de JC e de IU, e a pregunta é: cantos casos iguais ou similares danse ao ano nesta "España democrática"... centos, creo que só en Galiza boa parte do movemento obreiro, os que protestaron nun momento dado por tal ou cal cousa ou os independentistas teñen varios casos destes case por mes. Nayara e Eduardo non son responsábeis delo, pero o PCE ten sobre a súas costas e a súa conciencia o lexitimar o actual statu quo e o tardofranquismo emanado da transición, que fai entre outras cousas que teñamos un dos corpos de policía mais fascistas e antidemocráticos de Europa occidental... e logo pasan estas cousas. Se cadra habería que telo pensado antes de deixar ás bestas que tinxiron durante 40 anos todo o estado de sangue se encargaran da "nosa seguridade" nunha "etapa democrática". O xefe de estado vitalicio electo por Franco, os mesmos xuíces e polícias, o mantemento do corpo represivo "guardia civil", as mesmas persoas en cargos públicos chave, nin un só procesado por crimes relacionados cunha ditadura que se cobrou mais mortes que tóda-las latinoamericanas xuntas!! (polo menos en latinoamérica tiveron o detalle de coller algúns chivos expiatiorios na maior parte dos casos, e aínda ten Garzón a desfachatez de irlles ensinar a procesar criminais fascistas cando todos eles sen excepción se pasean victoriosos ante as súas narices)... como non ímos ter unha polícia que se cré por riba do ben ou do mal?, como non imos ter unha polícia que responde só ante o poder e xamais ante o povo?, como non imos ter unha polícia que maltrata e viola a lei?. 

 Mandáronme polo correo unha desas montaxes en PDF curiosísimas... o tema é que o PP trasportou os súas famosas sinaturas en 10 furgons de trasporte, o autor da montaxe, fixo os cálculos e descobreu que no mellor dos casos e anque só houbera 10 sinaturas por folla (anque eu nunca vín que unha folla para asinar tuvera só dez espazos, creo que habitualmente teñen mais, non?), o volume total dos fólios resultantes sería de 2´3 metros cúbicos. Tendo en conta que as furgonetas de trasporte comúns teñen unha média de mais de sete metros cúbicos, había polo menos nove furgonestas e media valeiras na procesión, ou mais exactamente cheas de caixas de papel vacías ou con papeis en branco.

 

 Só é unha anécdota, pero deixa ben ás claras as maneiras de facer as cousas do Partido Popular. Ao final o autor afirma que se non teñen complexos en asumir teatros tan facilmente desmontables (neste caso polas matemáticas) hai que se pregunta cantas mentiras non nos contarían durante os 8 anos que estiveron ao timón do goberno das Españas. Non é difícil concluír que o PP fixo da mentira un arte, un modo de vida, a súa capacidade para ir mais aló do que unha cidadanía tradicionalmente dócil e crédula ante as mentiras do poder podía chegar a tragarse estivo fora de toda dúbida. Será que estos nos toman por mais tontos que os do PSOE ou simplemente que non saben defender un proxecto tan políticamente impresentábel coma o seu sen recurrir ao teatro e á falacia constante?

 A dia de hoxe os falantes do idioma do país, e do que aínda segue a utilizar a maior parte dos cidadáns, non temos a posibilidade de escolarizar aos nosos fillos en galego. Adórnese como se adorne, todos sabemos que a realidade é que a escola será un elemento de castelanización que "correxirá" o idioma que os nosos fillos aprenderon na casa. Por mais voltas que lle demos non parece haber unha solución clara a ese problema.

 

 Agora a vicepresidencia da Xunta anuncia a posta en marcha das "galescolas", das que xa se falou hai moito tempo pero das que nada se concretou até o momento.... iso sí, as galescolas non serán escolas, senón xardíns de infancia de 0 a 3 anos. Pouco é mellor que nada, pero a verdade é que paréceme ridículo que a única franxa de idade na que remate o ensino en galego remate aos 3 anos, idade até a cal moitos nenos e nenas non chegan sequera a ser escolarizados.

 

Como princípio paréceme ben, pero o que hai que facer dúnha vez por todas é que en toda a franxa de idade na que o ensino sexa obrigatorio (até os 16, se non me trabuco) pais e nenos podan escoller o idioma no que queren educarse... e non será aínda así ningún grande logro, senón o recoñecer por fin un dereito elemental até hoxe negado. En lugar de tantas bágoas de cocodrilo pola desaparición progresiva do idioma non hai mais que recoñecer de forma efectiva os dereitos da comunidade galegofalante en tódo-los ámbitos, e un dos primeiros debe ser o ensino.

 Me abstráio uns días de todo... de tele, de radio, de todo "informativo" que me saia ao paso e cando volvo a saber o que está a pasar me atopo con que os obreiros do metal están en folga polos seus dereitos e montándoa pola súa dignidade laboral... estiven a ler algo sobre a súa situación e soáronme moitas cousas, particularmente os horarios abusivos, no meu anterior choio facía eu unha media de 12 horas que en fins de semana e festivos podían poñerse fácilmente en 14.... A parte de funcionarios ou traballadores de media xornada ( con salarios irrisorios), cantos traballadores poden dicer que fan únicamente as 8 horas legais?.

 

 Algúns sindicatos piden 35 horas cando as 40 son aínda unha utopía para o 90% dos obreiros deste país, os sindicatos amarelos sábeno.... porque siguen centrando as súas reivindicacións en quimeras irreais?. O estado sabe que a ilegalidade é a pauta xeral nas "relacións" traballador-empresario, cando a ilegalidade é a norma, como falar dún estado de dereito?. A burguesía, esa vella caste de pútridos mafiosos non coñece límites á súa avaricia, veñenme á testa as palabras de Michael Moore: "A avaricia do empresario non coñece límites, venderíanche incluso a corda coa que os aforcaras". Todo o mundo sabe o que está a pasar, a maioría padéceo, pero polo momento gañaron a batalla da comunicación e o seu Matrix funciona a todo trapo...

 

Non sei se como dicía Nietzsche deus está morto, (creo que Nietszche era un fascista psicótico e deus o primeiro aparato de control social) pero dende logo suscribo as palabras que aquel que dixo que de existir presentaríase ante el cun grande corte de mangas. Xa dende neno vin notando que nas peliculas que ían sobre a realidade, como "Espartaco" ou o "Ché" de Paulo Heusch, a diferencia de nas fantasías, sempre gañaban os malos. A min paréceme que isto se debe a que o ser humano tende a ser mesquiño e necesita disciplina e conciencia para progresar, pero hai quen dí que o que pasa é que deus existe e é de dereitas.... Nun, polo demais mediocre, remake da película italiana "perfume de mujer", Al Pacino pronuncia por boca do seu personaxe as palabras: "toda a miña vida souben cal era o camiño correcto, pero nunca o tomei porque era fodidamente duro". Creo que iso ten mais que ver coa situación que atravesa esta sociedade que as ideas políticas dun deus inexistente.

 

 Non rezarei polos folguistas, pero mandareilles a miña mais fervente solidariedade....